یه بار نوشتم، دوبار خوندمش و کلی اصلاحات انجام دادم.بعد تصمیم گرفتم با اصلاحاتش دوباره بنویسم.یه برگه سفید گذاشتم روبروم و دوبارم نوشتم و بعد از تموم شدنش دوبار دیگه خوندمش ... خیلی دقت کردم که حرف دلم رو به طور غیرمستقیم بزنم و هم به کسانی که مورد خطابم بودن توهین نکنم! عکسش روهم انتخاب کردم. فقط مونده بود تایپ متن و قرار دادنش تو وبلاگ. اون ساعت که باید کم کم وبلاگ رو آپدیت می کردم ، نشستم جلوی کامپیوتر و.... word.... جمله اول....
هر کس تو زندگیش از یه چیزهایی بدش می اد و... از یه چیزهایی هم تنفر داره....

ولی بعدش.... backspace ... و پاک شد...! نتونستم بنویسم... نمی تونم...
چند وقتیه که تو وبلاگ خودم دچار خود سانسوری شدم! خسته شدم از بس مراقب هر کدوم از نوشته ها.. و کلماتم بودم..
می خوام حرف بزنم باید مراقب باشم....
می خوام خاطره تعریف کنم باید مراقب باشم....
می خوام درد دل کنم باید مراقب باشم....
می خوام سر یه نفر فریاد بزنم باید مراقب باشم....
از همه بدتر اینکه می خوام شعرهای خودم رو بذارم اینجا... باید مراقب باشم....تا احیانا بعضی ها در اثر خوندن شعر، حس اختراع و اکتشاف!!! بهشون دست نده که... فلانـــــــــی.. دیدی.... دیدی گفتم عاشقه!(تازه واسه خودشون معشوقه رو هم می سازن و پیش میرن تا شب عروسی!!!!!)
این وضعیت منه... که داره یواش یواش آمپر رو میبره بالا!. .. راه حل بدین... وگرنه شاید مجبور بشم واسه همیش........



سوگند
 
                                                                                         
       

                                                                                         
 

از عصر رفته تو اتاق در رو هم بسته!
منم كه پشت دستمو بو نكردم(البته من بو كردما ولي هيچ بويي نمي داد!!( )، خوب گفتم حتما طبق معمول نشسته پاي كامپيوتر و يا تو نتِ يا به هر حال سرگرم يا اينكه داره كتاب مي خونه!
نگو اصلا هيچ كدوم از اينا نبوده:o، حتي سوگند خانم غصٌش گرفته بعدش به جاي اينكه بياد به من بگه كه در اين يك مورد استثنائاً مي تونم كمكش كنم و از غصه درش بيارم، نشسته هي با خودش فكر كرده هي غصه خورده! آخه اين درسته؟! شما بهش بگين تورو خدا!
--------------------------------------------------------------------------------------
بي تو، مهتاب شبي، باز از آن كوچه گذشتم،
همه تن چشم شدم، خيره به دنبال تو گشتم،
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،
شدم آن عاشق ديوانه كه بودم.

در نهانخانه جانم، گل ياد تو، درخشيد
باغ صد خاطره خنديد،
عطر صد خاطره پيچيد:
يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم
پر گشوديم و در آن خلوتِ دلخواسته گشتيم
ساعتي بر لب آن جوي نشستيم.

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت.
من، همه محو تماشاي نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد تو به من گفتي:
« از اين عشق حذر كن!
لحظه اي چند بر اين آب نظر كن،
آب، آيينه عشق گذران است.
تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است؛
باش فردا كه دلت با دگران است!
تا فراموش كني چند از اين شهر سفر كن!»

با تو گفتم:« حذر از عشق!؟ ندانم
سفر از پيش تو؟ هرگز نتوانم،
نتوانم!

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد،
چون كبوتر، لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدي، من نرميدم، نه گسستم...»

باز گفتم: « كه تو صيادي و من آهوي دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم، نتوانم!»

اشكي از شاخه فرو ريخت
مرغ شب، ناله تلخي زد و بگريخت...
اشك در چشم تو لرزيد،
ماه بر عشق تو خنديد!

يادم آيد كه: دگر از تو جوابي نشنيدم
پاي در دامن اندوه كشيدم.
نگسستم، نرميدم.

رفت در ظلمت غم آن شب و شب هاي دگر هم،
نگرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم،
نكني ديگر از آن كوچه گذر هم...

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم!

« فريدون مشيري »

آرمان

 
                                                                                         
       

                                                                                         
 

این حرفها را در کمال صحت و سلامت عقلی می نویسم.

آرمان جون ،امروز را انتخاب کردم تا به همه بگویم که چقدر تو را دوست دارم.
به همه بگویم که بهترین برادر دنیا در خانه ما و اتاق بغلی من زندگی می کند. کاش می توانستم این دوست داشتن را یه جور به تو اثبات کنم. کاش می توانستم کاری کنم که در شان تو باشد.
اصلا می خواهم هارد کامپیوترم را به تو ببخشم تا با هارد مال خودت روی هم بشود 80 تا ! آنوقت به تو بگویم بابا هارد خدا!!
یا اینکه اتاق خودم را که حتی خیلی از اون اتاق جیزینقیلی تو بزرگتر است به تو ببخشم و خودم در اتاق پذایریی سکنی گزینم.
یا نه... دلم می خواست تمام نوشته ها و سروده های خودم را به تو تقدیم کنم.
می گم ها! می خواهی من ظرفهای نوبت تو را هم بشورم؟ نه! شوخی یعنی چی! تو.. داداش به این گلی...!!! چرا باید وقتش را پای ظرف شویی بگذراند؟!
آرمان جان! نمی دانم چرا چند روزی است که اصلا از دست تو عصبانی نمی شوم.حتی با اینکه این سومین مطلب پیاپیی است که من اینجا می نویسم و تو طبق نوبت گذاریمان عمل نمی کنی و هر بار به بهانه های مختلف از نوشتن در می روی!ولی من هر بار بیشتر دوستت دارم.!!!!!!!!!
البته تو بسیار متواضع هسیتی... حتی پیشنهاد اینکه برایت دستی بالا بزنم و یه دختر خوب را بدبخت... چیزه... نــــه... سعادتمند کنم! نپذیرفتی... وای که چه داداش کوچولوی ماهی دارم!


خب.. آرمان دیگه نخون!



بذارید این پسره پروژه پاسکال منو بنویسه و تمام و کمال تا روز 14 تیر بهم تحویل بده ! اون وقته که متن بالا رو یه کوچولــــــو تغییر می دم!



قیافه پسر رو!... معلومه داره گول می خوره!
سوگند

 
                                                                                         


                                   
 

 
 
 
     
 

 
Type Writer Status Bar Type Writer Status Bar