یه بار نوشتم، دوبار خوندمش و کلی اصلاحات انجام دادم.بعد تصمیم گرفتم با اصلاحاتش دوباره بنویسم.یه برگه سفید گذاشتم روبروم و دوبارم نوشتم و بعد از تموم شدنش دوبار دیگه خوندمش
... خیلی دقت کردم که حرف دلم رو به طور غیرمستقیم بزنم و هم به کسانی که مورد خطابم بودن توهین نکنم! عکسش روهم انتخاب کردم. فقط مونده بود تایپ متن و قرار دادنش تو وبلاگ. اون ساعت که باید کم کم وبلاگ رو آپدیت می کردم ، نشستم جلوی کامپیوتر و.... word.... جمله اول....
ولی بعدش.... backspace ... و پاک شد...! نتونستم بنویسم... نمی تونم...
چند وقتیه که تو وبلاگ خودم دچار خود سانسوری شدم! خسته شدم از بس مراقب هر کدوم از نوشته ها.. و کلماتم بودم..
می خوام حرف بزنم باید مراقب باشم....
می خوام خاطره تعریف کنم باید مراقب باشم....
می خوام درد دل کنم باید مراقب باشم....
می خوام سر یه نفر فریاد بزنم باید مراقب باشم....
از همه بدتر اینکه می خوام شعرهای خودم رو بذارم اینجا... باید مراقب باشم....تا احیانا بعضی ها در اثر خوندن شعر، حس اختراع و اکتشاف!!! بهشون دست نده که... فلانـــــــــی.. دیدی.... دیدی گفتم عاشقه!(تازه واسه خودشون معشوقه رو هم می سازن و پیش میرن تا شب عروسی!!!!!)
این وضعیت منه... که داره یواش یواش آمپر رو میبره بالا!.
.. راه حل بدین... وگرنه شاید مجبور بشم واسه همیش........
سوگند

غصٌش گرفته
بعدش به جاي اينكه بياد به من بگه كه در اين يك مورد استثنائاً مي تونم كمكش كنم و از غصه درش بيارم، نشسته هي با خودش فكر كرده هي غصه خورده!
آخه اين درسته؟! شما بهش بگين تورو خدا!

قیافه پسر رو!... معلومه داره گول می خوره!