قرار بود با يكي از دوستام از اونجا فرار كنيم!
تو راهرو داشتم راه مي رفتم تا رسيدم به پله ها. خواستم از پله ها برم ولي ديدم ديرم ميشه. تصميمم رو عوض كردم. از فضاي خالي استوانه اي مانند كه پله ها با چرخش خودشون در وسط ساختمون ايجاد كرده بودن استفاده كردم و خودمو بالا و بالاتر بردم.
آره زير آب بودم(شايد بپرسيد چطوري نفس مي كشيدي؟! خودمم نمي دونم!).
تا رسيدم به طبقه آخر!
همه درها رو براي خروج بسته بودن ما مي خواستيم از بالاترين پنجره ساختمون بريم بيرون و يه جوري بريم رو پشت بوم ساختمون و از اونجا فرار كنيم.(چرا بازم نمي دونم!).
رسيدم به دوستم، با هم رفتيم طرف پنجره، من سعي كردم از پنجره برم بيرون – خيلي مي ترسيدم! – وقتي تونستم خودمو از پنجره رد كنم جاي پايي كه فكر مي كردم اونجا هست كه بتونم با استفاده از اون برم روي پشت بوم نبود!!
پايين رو نگاه كردم ببينم با زمين چقدر فاصله دارم ديدم خيلي!! خندم گرفت! از خودم خندم گرفت چون من همين چند دقيقه پيش بود كه بدون استفاده از پله ها اومده بودم بالا ولي حالا داشتم از اون ارتفاع مي ترسيدم! فهميدم كه خوابم.
داشتم مي خنديدم كه از خواب بيدار شدم. خيلي برام جالب بود تا 5 دقيقه داشتم به كار خودم و فكر خودم و خواب خودم مي خنديدم.
راستي مي دونيد از كجا مي خواستم فرار كنم؟ و چرا؟!
از مدرسه!
چون چند روز آخر سال رو كه همه مدرسه ها تعطيل كرده بودن مدرسه ما تعطيل نكرده بود و حس مي كردم كه اونجا منو زنداني كردن!
آرمان

وقتي هم اومديم بيرون از آسمون سيل ميومد!
]"

(من اصلا قصد سوسک شدن ندارم چون خدا خودش منو مي شناسه!)
که تو دست اندازهاي ايران با کمک فنرهاي بسيار نرم پيکان ليواني در آن قرار بگيرد و 30 ثانيه بعد هم آنجا باشد!؟!(البته مثال نقض وجود داره!)